|
In het algemeen welzijnswerk stellen we vast dat mensen die voor een scheiding staan vaak weinig zicht hebben op de keuzemogelijkheden: de scheidingswegen, de scheidingsprocedures en de verblijfsregelingen.
Mensen kunnen daardoor zeer snel verzeild raken in een procedure waarvan zij de gevolgen niet overzien. Mensen raken, door de foutieve overtuiging dat zij al hun rechten verliezen als zij niet met een advocaat naar de vrederechter stappen, vaak ongewild op het oorlogspad. Ook tekort aan informatie of verkeerde informatie kan mensen in een onbedoelde richting sturen. Het leidt tot ondoordachte stappen met soms grote onbedoelde gevolgen. Wanneer alles goed gaat, voelen partners geen behoefte om zich te informeren over scheidingswegen, maar op het moment dat zij beslissen om te scheiden, worden zij dikwijls door vragen overvallen. De meeste mensen beseffen niet de grote vrijheid die de wet hen geeft. Zij weten niet dat zij zelf kunnen onderhandelen en zelf kunnen beslissen .
Daarnaast bestaat er vaak inmenging van het sociale netwerk in de manier waarop de scheiding moet gebeuren. Dikwijls ligt hierbij de druk om naar een advocaat te gaan omdat dit meestal het enige is wat mensen kennen.
Op het moment dat partners scheiden verandert de leefsituatie van alle betrokkenen en moet er tegelijkertijd heel wat geregeld worden. Dit betekent voor vele ex-partners, ouders en kinderen een periode van instabiliteit. Naast het zoeken en intrekken in een nieuwe woonst moeten er ook ouderschapsregelingen over verblijf en kosten worden uitgewerkt. Ouders kunnen het moeilijk hebben om tot goede praktische regelingen te komen over kosten en verblijf.
In dit hele proces kunnen emotionele problemen ontstaan wanneer men vastzit in een gevoel van onrecht aangedaan door de ex-partner. Dit komt vaker voor bij diegene die niet als eerste zelf de beslissing tot scheiden heeft genomen. De zogenaamde “tweede beslisser”, kan zo overrompeld zijn door verdriet en kwaadheid om nog de positieve kanten van zijn ex-partner te kunnen erkennen. Hij/ zij is verblind door onzekerheid en kan bijgevolg niet zien dat ook de partner problemen en verdriet heeft. Het feit dat de eigen inzet niet gewaardeerd wordt, bevestigt zijn/ haar zelfbeeld van onschuldig en afgewezen slachtoffer en toont de partner als schuldig en ondankbaar. De tweede beslisser voelt zich vaak zo zwak dat hij/ zij het besef van zijn/ haar eigen negatief aandeel niet kan verwerken. De partner is de enige schuldige, de enige verantwoordelijke voor het relatieprobleem en moet dan ook zoveel mogelijk de gevolgen van de scheidingsbeslissing dragen.
Verblind door hun gekwetstheid zijn ex-partners soms moeilijk in staat zich in te leven in het effect dat de scheiding op kinderen heeft. Wanneer ex-partners door de scheidingsproblemen psychische moeilijkheden krijgen dan heeft dit ook een effect op het werk, gezondheid en zelfbeeld.
Ook het wennen aan de veranderde woonst- en leefomgeving, vrienden- en familiekring vraagt veel energie. In deze overgangsperiode hebben ex-partners vaak behoefte aan steun.
Na de scheiding moeten ex-partners nieuwe relatiepatronen ontwikkelen, zowel onderling als met anderen. Ouders moeten zich herpositioneren. Hoe bekijk ik de andere ouder? Hoe vul ik de rol van de nieuwe partner in? Deze omgangsvormen tussen ex-partners kunnen moeilijker worden wanneer één of beide partners hertrouwd is of samenwoont. Dit brengt onzekerheid over het zelfbeeld als ouder en als man/ vrouw met zich mee. Als er kinderen zijn, moeten sommigen zelfs ouderfuncties opnemen zonder daarmee ervaring te hebben en dat voor kinderen waarmee zij geen biologische band hebben .
|