Naar aanleiding van de interministeriële conferentie van 13 juli 2005 werd er een interministeriële werkgroep opgericht om de samenhang te versterken van de overheidsacties inzake de strijd tegen het partnergeweld. Er werd aan de werkgroep gevraagd een definitie van partnergeweld op te stellen die gemeenschappelijk is voor de federale Regering, de Gemeenschappen en de Gewesten.

Gemeenschappelijke definitie

Geweld in intieme relaties is een geheel van gedragingen, handelingen en houdingen van één van de partners of ex-partners die erop gericht zijn de andere te controleren en te domineren. Het omvat fysieke, psychische, seksuele en economische agressie, bedreigingen of geweldplegingen die zich herhalen of kunnen herhalen en die de integriteit van de ander en zelfs zijn socio-professionele integratie aantasten. Dit geweld treft niet alleen het slachtoffer, maar ook de andere familieleden, waaronder de kinderen. Het is een vorm van intrafamiliaal geweld.

Meestal zijn de daders van dit geweld mannen en de slachtoffers vrouwen. Geweld in intieme relaties in de privé-sfeer is een uiting van de ongelijke machtsverhoudingen die in onze samenleving nog steeds bestaan tussen vrouwen en mannen.

Deze definitie kan niet los gezien worden van de definitie van intrafamiliaal geweld die door het College van Procureurs-Generaal werd aangenomen en die partnergeweld omschrijft als “ieder vorm van fysiek, seksueel, psychisch of economisch geweld tussen echtgenoten, samenwonenden of personen die hebben samengewoond en tussen wie een affectieve band bestaat of bestaan heeft¹.

NOTEN >

.1 Volgens deze definitie omvat partnergeweld: “alle strafbare gedragingen die , omwille van een toebrengen of een verzuim, schade berokkenen aan de benadeelde. Dit geweld kan van fysieke aard zijn ( bijvoorbeeld: opzettelijke slagen en verwondingen), van seksuele aard (bijvoorbeeld: aanranding van de eerbaarheid of verkrachting), van psychische aard (bijvoorbeeld: belaging, laster, eerroof , beledigingen of zelfs van economische aard (bijvoorbeeld: familieverlating); maar eveneens alle gedragingen betreffende familieleden die, hoewel ze geen inbreuken lijken te zijn, toch worden aangegeven aan de politie of het parket en het voorwerp uitmaken van een proces-verbaal van inlichting of een proces-verbaal met tenlasteleggingscode 42L (familiaal geschil….)” Deze definitie wordt zowel hernomen in het ontwerp van richtlijn dat wordt uitgewerkt door het College van Procureurs-Generaal en dat handelt over de opsporing en registratie van de dossiers van intrafamiliaal geweld, als in de gemeenschappelijke omzendbrief van de Minister van Justitie en van het College van Procureurs-Generaal met betrekking tot het strafrechtelijk beleid inzake partnergeweld.

Toelichting

De definitie van geweld in intieme relaties heeft betrekking op koppels, al dan niet gehuwd, heteroseksueel of homoseksueel, ongeacht of ze samenwonen of niet.
De duur van de relatie heeft weinig belang, aangezien het geweld zich kan voordoen vanaf het begin van de relatie of na een relatie van korte duur, en aangezien het kan aanhouden, of zelfs beginnen, na een scheiding.
Partnergeweld kan verschillende vormen aannemen : fysiek, seksueel, psychologisch en/of economisch geweld. Fysiek geweld wordt vaak vooraf gegaan door of gaat vaak gepaard met andere, meer geniepige vormen van geweld, zoals psychologisch of economisch geweld.
Het kan rechtstreekse of onrechtstreekse gevolgen hebben voor de andere familieleden, en in het bijzonder voor de kinderen, ongeacht of deze er “enkel” getuigen van zijn of gebruikt worden als middel om de andere te treffen.
Over het algemeen verergert het geweld met de tijd en wordt het steeds gevaarlijker voor de slachtoffers. Het verloopt in cycli waarbij fases waarin spanningen oplopen en losbarsten, worden afgewisseld met fases van verzoening of fases waarin alles “koek en ei” is.
De dominantiestrategie die van toepassing is bij partnergeweld, onderscheidt partnergeweld van de gewone “huiselijke ruzie ”. In een gewoon conflict is agressiviteit een van de middelen om meningsverschillen te uiten. Hoewel deze ruzie zich in geweld kan vertalen, onderscheidt ze zich van het door het Plan bedoelde partnergeweld, zowel wat de oorsprong als wat de gevolgen ervan betreft: de huiselijke ruzie is niet gestoeld op een hiërarchische voorstelling van de geslachten, niemand van de partners wil dat de andere zich volledig aan zijn wil onderwerpt en de angst voor de dader is niet aanwezig.

DOCUMENT >
LINKS >